هرگز یادت از جمع ما نرود
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم فروردین ۱۳۹۶ ساعت 20:43 توسط محمد علی سعیدی
|
پسر چوپان
داستان های زندگانی ، رازهای نهانی ، نجوای آسمانی
پدرم چوپان بود 50 سال چوپانی.مادرم دختر برزگر بود ، خانه داری، خیاطی ، گلدوزی، قالیبافی، دروگری ، خرمنکوبی و همه کارهای زنانه عشایر(مختابادی) با هنر 26 محصول از شیر و شیردوشی گله گوسفندان...
ودر کنار همه اینها چه زیبا مادری کرد برای من و برادرانم
و من شدم پزشک ، بعد ها انشاء الله خواهم گفت چرا؟
حال چند وقتی است دوست دارم بنویسم
نوشتههای پیشین
برچسبها
- مهدیشهر (4)
- رمان (3)
- داستان بلند (3)
- عشق (2)
- معلم (2)
- زهرا سعیدی (2)
- عمر جاویدان (2)
- تولید ملی (1)
- مکتب خانه (1)
- لینکدین (1)
- مشت و مال (1)
- هژبر (1)
- مزحومه زهرا سعیدی (1)
- آخرین تماشا (1)
- کلک ساهون (1)
- کوچ سنگسری (1)
- سیاه چادر (1)
- ازابرک (1)
- مستمری (1)
- گل محمدی (1)
پیوندها
- پرستار
- گل سرخ از قلب سرخ
- خواهرم محبوبه
- چرا پزشک شدم
- سیب درخت سیب
- گناهکار
- کوراغلوی قهرمان
- پونه کنار برکه
- قابی برای عشق
- گنج سکون خان
- ازدواج مثلثی متساوی الساقین
- بدترین شکل دلتنگی
- وفا یا جفا
- اشک من
- جام مرا نشکن
- استک سو آسکور
- شغل پدری
- یار مجازی من
- چارپادار
- خان داداش حسابگر من
- ناز جوانی
- رفتگر جوان محله ما
- آخرین تماشا
- راهیان نور
- مرد دوازدهم
- دود دوست داشتنی (غیر داستانی)
- نامه بادگیران
- آخرین مشت و مال
- حلالیت
- هدیه آلبوم زلزله
- تولد پسر چوپان